تحت شبههء محصوره اولى است ، نظر به اين كه غالب اين است در عرض چند يوم غالب أشخاص منفك از شك و سهو نيستند ، به علاوه ممكن است استدلال كرده شود در اثبات مرام يعنى وجوب امتياز از راه ديگر ، اگر چه مبناى اين نيز همان است كه مذكور شد . بيان آن اين است كه گفته شود : بعد از تحقق سهو به نحوى كه مذكور شد أمر اين شخص مردد خواهد بود ما بين وجوب و حرمت ، لكن دعوى قطع به تحقق موجب اين در مدت قليله نشود لا أقل مظنون التحقق هست ، احتراز از مظنون واجب است ، و اين نمىشود مگر به امتياز ما بين صنفين ، پس امتياز ما بين آنها لازم خواهد بود . مخفى نماند آنچه از اين دقت و استدلال ظاهر مىشود وجوب شرعى است نه شرطى ، بنابر اين هرگاه كسى امتياز ما بين اجزاى واجبه و مستحبه نماز ننمود و اتيان به نماز نمود ، در نماز سهوى از او واقع نشد ، ظاهر اين است نماز صحيح و اعادهء آن واجب نباشد . مبحث نهم : در بيان معنى قربت است كه متعارف شده أخذ آن در نيت بدان كه دانسته شد از مباحث سابقه آنچه معتبر است در صحت نماز همان قدر است كه اشاره به منوى معين نموده ، قصد نمايد كه اتيان به آن مىنمايم به جهت اطاعت و فرمانبردارى خلاق عالم جل شأنه ، ممكن است مراد از قربت معتاده در نيت همين معنى بوده باشد ، خلافى در صحت اين نيست ، لكن تطبيق لفظ بر اين محتاج به تنبيه است . پس مىگوئيم : قول مصلى أصلي فرض الظهر لوجوبها قربة الى اللَّه مشتمل بر دو علت است ، يكى لوجوبها و ديگرى قربة الى اللَّه ، لوجوبها علت اتيان به صلاة ظهر است ، و قربة الى اللَّه علت اتيان به صلاة واجبه ، معنى كلام بنابر