در حالت قرائت به طريق معهود منحنى باشد و در آن حالت قرائت آيه سجده نمود لازم نيست در حق منتصب شود بعد از آن به سجود برود ، بلكه به همان حالت كه هست مىتواند به سجود رفته تحصيل امتثال نمايد ، چنانچه هر گاه قرائت در حالت سجود اتفاق افتد اكتفاء به رفع رأس فى الجمله نمىتواند نمود اگر چه جزم در دين رعايت انتصاب است در جميع أحوال ، و الحمد للَّه الكريم الموفق المتعال . مطلب پنجم : در بيان حكم اين سجده است در صورت اخلال به آن در اول وقت امكان ، مناسب در اين مقام نقل كلام است در دو مبحث : مبحث اول : در بيان فوريت اين سجده است . بدان كه مستفاد از جملهء نصوص معتبرهء وارده در مسأله آن است كه اين سجده مطلوب است فورا ، يعنى لازم است بر مكلف بعد از تحقق سبب مبادرت در اتيان سجده نمايد و تأخير در حق او جايز نيست در سجودات واجبه . و ظاهر اين است اين مطلب محل خلاف ما بين علماى شيعه قدس اللَّه تعالى أرواحهم نبوده باشد ، و دعوى اجماع از معتمدين علما در اين باب مستفيض است ، پس در صورت تحقق سبب هرگاه كسى با عدم عذر مبادرت در اتيان به سجود نمايد آثم خواهد بود . و مستفاد از جماعتى از اجلهء فقهاء آن است كه امر در سجودات مستحبه نيز چنين است ، يعنى مطلوبيت آنها فورى است ، لكن تصوير اين مطلب در واجب ظاهر است ، نظر به اين كه در تأخير آثم و معقب است ، و همچنين در مستحب در صورتى كه هرگاه اخلال به فوريت شود استحباب بعد ثابت نبوده باشد . و اما هرگاه استحباب در جميع احوال ثابت بوده باشد تصوير فوريت در آن خالى از اشكال نيست ، مگر اين كه گفته شود در صورتى كه اخلال به