بود ، خصوصا در صورتى كه مقصود قارى در به دو أمر اين بود كه بعد از فراغ از اين قرائت آيه سجده بلا فصل بار ديگر قرائت نمايد همان آيه را و اتيان به سجده بعد از فراغ از هر دو نمايد ، چنانچه سابق اشاره به آن شد . پنجم : آن است كه اتيان به دو سبب نمايد و سبب ثانى مغاير بوده باشد با اول در نوع ، مثل اين كه اول استماع آيه قرائت نمود بعد از آن تلاوت آيه سجده نمود يا عكس آن ، خواه مقرو بها عين مستمع بها بوده باشد يا غير آن ، اين قسم نيز با تخلل فصل بين سببين متغايرين است يا با عدم تخلل فصل است ، حكم اين نيز از آنچه در سابق بيان شد ظاهر مىشود ، ظاهر اين است تداخل در همهء اين أقسام جايز بوده باشد ، بلكه در بعضى از صور مفروضه اولى از انفراد بوده باشد ، و وجه آن از سابق ظاهر مىشود و للَّه الحمد . مطلب چهارم : در بيان اين است كه كفايت نمىكند در اتيان به سجده ابقاى جبهه بر حالت سجود . توضيح مطلب مستدعى اين است كه گفته شود : هر گاه كسى در سجود بوده باشد در بين سجده آيه سجده را كسى تلاوت نمايد و اين شخص شنيد ، يا استماع نمود يا تلاوت آيه سجده نمود در اثناى سجود ، تشكيكى در مطلوبيت سجده در حق او نيست ، وجوبا در حالت قرائت و استماع در صورتى كه مقرو از سور عزائم أربع بوده باشد ، و استحبابا در صورت سماع يكى از اين آيات و قرائت و استماع و سماع غير اين از آيات سابقه كه آيات سجدات مندوبه بوده باشد . كلامى كه در اين مقام هست اين است كه آيا بعد از استماع آيه سجده مثلا مىتواند به قصد اين نمايد كه اكتفا مىنمايم در مقام امتثال به سجده مطلوبه ؟ با بقاى خود را به همان حالت يا به جر جبهه به موضع ديگر ، خصوصا در صورتى كه موضع ديگر أخفض از موضع اولى بوده باشد ، خواه منفصل شود جبهه از