اضطرار ، لكن شبهه‌اى در ضعف و شذوذ اين نيست ، به علاوه آن كه تحديد در حالت ضرورت به اين مقدار بىمعنى است . مجملا معتبر در صحت نماز در حالت اختيار اين است كه محل جبهه بلندتر از محل قدم نبوده باشد به اكثر از مقدار لبنه ، و اين متحقق مىشود در ضمن چهار صورت : اول - آن است كه أرفع بوده باشد از محل قدم به مقدار لبنه . دوم : آن است كه أرفع بوده باشد از آن به كمتر از قدر لبنه . سوم : آن است كه محل جبهه با محل قدم مساوى بوده باشد . چهارم : آن است كه محل جبهه أخفض بوده باشد از محل قدم ، ظاهر اين است كه جواز در هر يك از أقسام أربعه ثابت بلكه بى اشكال است . كلامى كه در اين مقام هست اين است كه آيا امر در انخفاض مثل أمر در ارتفاع است ، پس أخفضيت محل سجود از محل قدم جايز است به قدر لبنه و كمتر دون زيادتر يا خير تحديدى در انخفاض نيست ؟ ظاهر ثانى است اگر چه احتياط در اول است ، نظر به اين كه مرحوم شيخ شهيد تفرقه ما بين ارتفاع و انخفاض نگذاشته ، و منع فرموده در اكثر از مقدار لبنه در هر دو مقام ، و جماعتى از أجله بعد از آن مرحوم با ايشان موافقت فرموده . بدان كه مناسب اين است كه تنبيه شود در اين مقام بر اين كه چنانچه مساوات أفضل از ارتفاع هست أفضل از انخفاض نيز هست يا خير ، بلكه مساوات مساوى با انخفاض است در فضيلت و كمال ، مسأله محل خلاف ما بين فقهاء است ، ظاهر اول است ، پس مساوات أفضل است مطلقا اگر چه بالاضافهء به انخفاض بوده باشد ، لكن ظاهر اين است كه انخفاض أفضل از ارتفاع بوده باشد ، اگر چه مرجوح بوده باشد بالاضافهء به مساوات . قال شيخنا الشهيد في البيان في بيان المستحبات هذا لفظه : و مساوات مسجده