مساجد ، چنانچه مقتضاى طبيعت اين است كه چيزى ثقيلى كه واقع شود بر محلى حامل ثقل آن جميع اجزاى آن محل مىشود ، پس هرگاه به سبب معاوقه نفس القاى ثقل را به يك طرف بيندازد مجزى نخواهد بود ، لكن تسويهء ما بين مساجد لازم نيست ، پس هرگاه اعتماد نسبت به بعضى اعضاء زياده تر شود نسبت به ديگرى باكى نيست بلكه نسبت به محل جبهه راجح است ، چنانچه بيان خواهد شد انشاء اللَّه تعالى . دوم : از شش چيزى كه واجب است در حال سجود نماز مراعات آن شود آن است كه وضع جبهه نمايد به چيزى كه سجده بر آن صحيح بوده باشد ، و تحقيق ما يصح السجود عليه به تفصيل تمام در فصل ششم از فصولى كه در بيان مقدمات نماز بود مذكور شد ، كسى كه خواهد مطلع به حقيقت حال شود بايد رجوع نمايد به آن مبحث . مراد در اين مقام آن است واجب است در حال سجود پيشانى را بگذارد به چيزى كه سجده بر آن صحيح بوده باشد . مخفى نماند از آنچه در سابق مذكور شد معلوم شد كه وضع همهء پيشانى لازم نيست ، بلكه بنابر مختار و مشهور ما بين اقوال آنچه لازم هست وضع جزئى از أجزاى پيشانى است بر آن . مجملا مشخص شد چهار قول در مسأله ، قدر لازم نزد صاحب هر قول همان است كه قائل به آن شده است . مخفى نماند تخصيص وجوب به جبهه به جهت انتفاى آن است نسبت به أعضاى ستهء باقيه ، پس رعايت ما يصح السجود عليه در محل كفين و ركبتين و ابهامى الرجلين لازم نيست ، و اين محل وفاق است . كلامى كه هست در استحباب آن است نسبت به كفين ، استحباب آن مسلم است ، پس مستحب اين است كه وضع يدين نمايد به ما يصح عليه السجود . و اما نسبت به ركبتين و ابهامى الرجلين ، پس مقتضاى كلام مرحوم شيخ