خود متوجه به جانب من ساز ، من اقبال به جانب تو كرده‌ام ، و ملائكهء من همه به جانب تو متوجه شده‌اند . پس هرگاه اين بندهء ذليل متنبه و نادم از عمل قبيح خود شد ، و قلب خود را از ما عداى خداوند عالم جل شأنه صرف نمود ، و متوجه و اقبال به عظمت حضرت ذو الجلال نمود ، و هاب على الاطلاق عفو مىفرمايند از تقصير و بىمبالاتى و بى اعتنائى سابق او . پس هرگاه ثانيا باز قلب او التفات به غير نمود ، باز همين مقال مرحمت اقتران از جانب حضرت ذو الجلال به جانب او القا مىشود ، و همچنين تا مرتبهء چهارم . اگر قلب او ملتفت غير خداوند عالم شد ، آن وقت حق جل و علا اعراض مىفرمايد از آن بنده و قاطبهء ملائكهء مقربين از او اعراض مىنمايند ، و خطابى مىرسد از جانب خلاق عالم عظم شأنه به اين مضمون : كه ما واگذارديم تو را به آنچه كه تو قلب خود را متوجه او نموده . نعوذ باللَّه تعالى من مذلة الطرد عن ساحة حضوره . مجملا تعظيم مستحق تعظيم به انحاء مختلف مىشود : تعظيم به لسان مثل آن كه اظهار ثنا و مدح و ذكر كمال و صفات را مىنمايند ، چنانچه گاه است به حركت دست قصد تعظيم مىشود ، و گاه است به حركت سر و گردن مىشود و گاه است به منحنى شدن مىشود ، و اين نيز مختلف مىشود به اختلاف أفراد انحناء ، هر قدر انحناء زيادتر است تعظيم در آن بيشتر است ، و اين أدل و أكمل از سابق است . و گاه است به خاك مذلت افتادن است ، و اين أفضل و أكمل از همه است . نماز جامع همهء اين مراتب است ، و چون كه أكمل أفراد تعظيم و أدل حالات تكريم به خاك افتادن است ، و مذلت در اين از همه زيادتر است ، لهذا مناسب در آن وصف معبود است به أكمل صفات قرار شده در ذكر سجود سبحان ربي