باشد كه موجب تذكر عظمت حضرت معبود عظيم متعال گردد در قلب عابد ، نظر به اين كه در سابق دانسته شد كه معنى تكبير آن است كه عظمت ذات أقدس و جلالت معبود مطلق مقدس أجل از اين است كه وصف واصفى احاطهء به ساحت تحديد آن تواند نمود . پس از گفتن اللَّه أكبر متذكر عظمت چنين معبودى شود ، و آن ذلت ظاهرى را كه انحناء أعضاء و جوارح است موجب استيلاء خوف و رعب الهى جلت عظمته بر قلب خود گرداند ، خشوع قلب را به تذكر عظمت معبود كه زينت قلب خاضعين و راحت نفس محبين و لذت مذاق مشتاقين است سرمايهء افتخار خود گرداند . متذكر اين شود كه حكمت در اين انحناء اظهار مذلت عبد خسيس دنى است در خدمت مولاى جليل ، مقتدرى كه از خشيت او انبياى مرسلين و أوصياى كاملين و ملائكه مقربين در ارتعاش بوده‌اند ، و او است عالم به جميع خطورات قلبيه هر ذى حياتى ، هو الذي يعلم ضمير الصامتين ، در قاطبهء موجودات هر چيز به خاطر هر كس خليد ، خواه صحيح بوده باشد يا باطل ، حسن بوده باشد يا قبيح از امور متعلقهء به دنيا بوده باشد يا آخرت ، مكشوف معبود حقيقى است ، كه منحنى شده به جهت اظهار تذلل و خشوع در خدمت او . و احتراز كن از اين كه داخل در ركوع يا سجود شوى به جهت اظهار مذلت و خشوع در خدمت معبودى كه غائب نمىشود از ساحت سعهء علم او مثقال ذره‌اى در آسمان و زمين ، و حال آن كه قلب تو مطلقا توجه و التفات به معبود جناب متعال نداشته ، چنين خصلتى نعوذ باللَّه تعالى منه موجب طرد از ساحت حضور مقدس و بعد از كبرياى جمال أقدس است . و اغفلتاه و واخسارتاه عبادتى كه اس أساس قرب و سعادت و أعظم وسائل وصل و كرامت است موجب طرد از درگاه واهب كريم غفار گردد .