مخفى نماند كه عدم جواز مختص به نمازهاى واجبى است ، و اما در صلوات مندوبه پس جواز قرآن در آن محل تأمل نيست ، لكن كلام در رجحان و مرجوحيت است ، ظاهر تفصيل است ما بين نوافل ليليه و نهاريه ، پس اگر نوافل ليليه بوده باشد جمع ميان دو سوره يا سه سوره در هر ركعت از ركعات آن أفضل است ، بخلاف نوافل نهاريه پس جمع در آن اگر چه جايز است لكن رجحانى ندارد . مبحث يازدهم در بيان رعايت جهر و اخفات است بدان كه اقوال ثابته در صلوات يوميه از حيثيت جهر و اخفات منقسم به سه قسم مىشود ، لازم الجهر ، و لازم الاخفات ، و جايز الامرين . و اما لزوم الجهر پس آن در قرائت حمد و سوره است در ركعتين از نماز فريضه فجر و ركعتين اوليين از مغرب و ركعتين اوليين نماز عشاء . و اما لزوم اخفات پس در قرائت حمد و سوره است ، در ظهر و عصر سفرى و ركعتين اوليين از ظهر و عصر حضرى ، و همچنين در قرائت حمد يا بدل او از تسبيحات است در ركعتين أخيرتين ظهرين و عشاء و ركعت ثالثهء مغرب . و اما جواز أمرين پس در ماعداى اينها است . و اين قسم ثالث منقسم مىشود بر سه قسم : راجح الجهر ، راجح الاخفات ، و متساوى الامرين . اما رجحان جهر در مثل قنوت پس جهر در آن راجح است در نماز جهرى بوده باشد يا در نماز اخفاتى ، خواه در حق امام بوده باشد يا در حق منفرد ، بلى در حق مأموم در صورتى كه استماع امام متحقق شود اخفات در آن راجح است ، بلكه ممكن است قول به رجحان اخفات در حق مأموم مطلقا ، اگر چه سماع