آن داخل در ركوع شود ، و معلوم است لزوم سجده در اثناى نافله در صورتى است كه تلاوت آيه سجده نمايد . و اما هرگاه كل سورهء سجده را تلاوت نمايد مگر آيه سجده را ، در اين وقت مطلقا حرجى بر او نيست ، اگر چه در حين شروع به سوره عازم تلاوت كل سوره بوده باشد . مخفى نماند كه چنانچه واجب است سجده در حق قارى آيه سجده در نماز نافله ، همچنين واجب است سجود در حق مستمع در اثناى نماز نافله ، و اما نسبت به سامع اگر چه واجب نيست لكن رعايت نمودن أقرب به احتياط است . مبحث نهم در بيان عدم جواز تلفظ به لفظ آمين است در احوال نماز بدان كه مشهور و معروف ما بين علماى شيعه حرمت گفتن آمين است بعد از فراغ از سورهء مباركهء حمد ، و قول ابن الجنيد به كراهت آن شاذ و ضعيف است ، پس قول به حرمت متعين است ، بلكه چنانچه حرام است موجب بطلان نماز نيز هست ، و ظاهر اين است كه حرمت آن اختصاص ندارد به بعد از فراغ از سورهء حمد ، بلكه حرمت آن ثابت است در جميع احوال نماز . كلامى كه در اين مقام هست اين است كه آيا اين حكم مختص به صلوات مفروضه است يا در صلوات مندوبه نيز ثابت است ؟ ظاهر ثانى است . مجملا تلفظ به اين لفظ در مطلق نمازها جايز نيست ، خواه بعد از فراغ از حمد بوده باشد ، يا در حالت ديگر در جميع أحوال مگر در حال قنوت در نماز واجبى بوده باشد ، يا در نماز سنتى ، ظاهر اين است در قنوت در جميع نمازها جايز بوده باشد ، و جمله‌اى از قنوتات مرويه از ائمه طاهرين عليهم السّلام مشتمل است بر آن ، چنانچه مفصلا در مطالع الانوار مبين است ، پس منع از گفتن اين لفظ در حال قنوت ثابت نيست ،