سيد موسى بن سيد جعفر بن سيد اسماعيل بن سيد أحمد بن سيد محمد بن سيد أحمد بن سيد محمد بن سيد أبي القاسم بن سيد حمزة فرزند امام موسى الكاظم عليه السلام . توصيف اجمالى مدح ايشان : مرحوم تنكابنى در كتاب قصص العلماء ص 135 در وصف ايشان گفته : وحيد ايام و مقتداى انام ، و در علم عربيت و هيئت و فقه و رجال و درايه از مهرهء اعلام و حذقهء علماء گرام ، عالم عامل و بارع و فاضل و عليم باذل ناذل استاد اكامل افاضل ، و در زهد و ورع و تقوى او را ثانى و تالى نبوده . اما علم آن جناب پس از حيز تحرير دبير خارج ، و جميع مرافى و مراتب علم را عارج ، و در تفريع أوحد زمان ، و در استدلال نهاية دقيق و با كمال تحقيق ، حافظهء او ضرب المثل و تأليفات او بسيار . مجملا اينكه عبادت اين بزرگوار به نحوى بود كه از نصف شب تا به صبح به گريه و زارى اشتغال داشته ، و در صحن كتابخانه اش مانند ديوانگان مىگرديد و دعا و مناجات مىخواند ، و بر سر و سينه اش مىزد تا صبح ، و چنان بىاختيار حنين و انين آن سرور دين بلند مىشد كه اگر همسايگان بيدار مىبودند مىشنيدند ، و در أواخر زندگانى آن قدر گريسته بود و به هايهاى ناله و بىقرارى و گريه و زارى كرده بود كه او را باد فتق عارض شده بود ، و با فتق بند او را بسته و أطباء هر چه معالجه كردند مفيد نيفتاد ، آخر الامر او را از گريه منع كردند و گفتند كه گريه بر تو حرام است . و مرحوم كشميرى در كتاب نجوم السماء ص 63 چنين فرموده : از مشايخ كبار و فضلاى نامدار صاحب قوت قدسيه و مالك ملكات ملكيه بود ، صاحب تذكره آورده كه آن جناب در مزبد فضل و كمال اجتهاد و علو منزلت جلالت قدر از ساير مجتهدين عرب و عجم ممتاز بوده ، و در اصفهان تشريف داشت ، حاوى