صلى الله عليه [ وآله ] وسلم استوعى للزبير حقّه في صريح الحكم . قال عروة : قال الزبير : والله ! ما أحسب هذه الآية نزلت إلاّ في ذلك : ( فَلاَ وَرَبِّكَ لاَ يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيَما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ) . ( 1 ) انتهى . از اين حديث صريح است كه حاطب بن [ أبى ] بلتعة ( 2 ) جناب رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) را در حكم وقضا به رعايت جانب زبير - ابن عمه خود - متهم ساخت حال آنكه بر ادانى قضات ومفتيان چنين تهمت كردن بعيد از أهل ايمان است نه كه رسول برحق سرور كائنات خلاصه موجودات ! هرگاه حال اجلّه صحابه به اين نمط باشد كه رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) را در فصل قضايا متهم به جانب دارى عزيزان خويش دانند ، پس به مخالفت حكم آن جناب وعدم امتثال أوامر آن سرور چه رسد كه آن به مراتب كمتر از اين شناعت است ! وقول يهودي كه صاحب “ كشاف “ نقل كرده در حقّ اين كسان كه جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله ) را متهم به خيانت مىكردند ، قابل امعان است ! سبحان الله ! أهل سنت آنقدر تعامى ( 3 ) اختيار كرده‌اند كه امرى كه بر كافران

--> 1 . [ الف ] كتاب الصلح ، باب إذا أشار الامام بالصلح فأبى من حكم عليه ، حكم عليه بالحكم البيّن . ( 12 ) . [ صحيح بخارى 3 / 171 ] . 2 . در [ الف ] اشتباهاً : ( مليعة ) آمده است . 3 . تعامى : كورى را به خود بستن . رجوع شود به لغت نامه دهخدا .