وآنفاً از “ فتح الباري “ ‹ 234 › منقول شد كه أم سلمة مىگفت : ( لا يحرّكني ظهر دابّة حتّى ألقى النبيّ [ ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ] ) ، پس نسبت خروج از خانه به أم سلمة محض افترا ودروغ باشد . اما آنچه گفته : وچون خداى تعالى . . . إلى آخر . أقول : هرگاه عدم جواز سفر وحرمت آن بر أزواج رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) از كلام اُم سلمه وزينب وسوده وعبارت ابن حجر وروايت “ روضة الأحباب “ معلوم شده ، باز تجويز آن مخالفت كلام الهى ، ونسبت تجويز آن به خداى تعالى افتراى بحت باشد . اما آنچه گفته : وابن قتيبة كه بر “ تاريخ “ أو اعتماد شيعه زيادة از كتاب الله است ! پس كذب محض وبهتان صرف است ، ووجه نقل نمودن شيعيان روايات ابن قتيبة را در مقام استشهاد . . . ( 1 ) آن است ، كه أهل سنت را بر أو اعتماد تمام است ، چنانچه مخاطب در بعض مكايد خود در باب دوم اين كتاب تصريح به آن نموده ( 2 ) .

--> 1 . در [ الف ] به اندازه چند كلمه سفيد است . 2 . تحفه اثناعشريه : 40 ( كيد نوزدهم ) .