از اينجا معلوم شد كه أم سلمة - كه از أزواج مطهرات رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) است - از اين آية همان معنا كه شيعه مىفهمند ، مىفهميد ، وهرگز بعد رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) بر ظهر شترى سوار نشد تا آنكه وفات نمود . ونيز ابن حجر همين معنا را تسليم كرد وتغليط آن نكرد ، بلكه براي تأييد آن ، قول اُم سلمه [ را ] آورد . وعذرى كه از عايشه ذكر كرده ، پس از آن هم معلوم مىشود كه عايشه وطلحه وزبير نيز از آية همين معنا مىفهميدند ، ليكن چون سفر عايشه را موجب اصلاح بين الناس گمان مىكردند ، براي ضرورت مباح مىدانستند . وبطلان اين عذر از آنچه گذشت واز آنچه مىآيد ظاهر است . اما آنچه گفته : واين سفر نيز چون براي اصلاح ذات البين وتنفيذ حكم قصاص خليفه عادل - كه به ظلم مقتول شده بود - واقع شد ، مثل حج وعمره گرديد . پس مقدوح است به چند وجه : أول : اينكه عجب اصلاح ذات البين بود كه در آن ‹ 226 › بسيارى از اجلاّى صحابه رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ومسلمين به قتل آمدند ؟ ! اين را . . . ( 1 ) افساد ذات البين بايد گفت يا اصلاح آن ؟ !

--> 1 . در [ الف ] به اندازه يكى دو كلمه سفيد است .