پس مراد از لفظ ( حسد ) در آنجا غبطه مجوّزه است نه حسد محظور كه به معناى ابتغاى زوال نعمت از محسود است ، به خلاف حسد وغيرت عايشه به دليل آنكه عايشه به حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) گفت : ما تذكر عجوزاً من عجائز قريش حمراء الشدقين ، هلكت في الدهر ، فأبدلك الله خيراً منها ( 1 ) . واين كلام أو دلالت مىكند بر اينكه غرض آن بود كه آن حضرت از اكثار ذكر خديجة باز ماند ، ونيز اين عيب كردن أو ( 2 ) ازرا وغيبت حرام است .

--> 1 . انظر : صحيح البخاري 4 / 231 ، صحيح مسلم 7 / 134 ، السنن الكبرى للبيهقي 7 / 307 . . وغيرها . 2 . در [ الف ] اشتباهاً اينجا : ( واو ) آمده است .