أحنف ! إنهم ماصوه موص الإناء ، ثم قتلوه . . قال : يا أمّ المؤمنين ! إني آخذ بأمرك وأنت راضية ، وأدعه وأنت ساخطة ! ( 1 ) انتهى . خلاصه آنكه : هرگاه آمد عايشه در بصره ، طلب كرد عايشه أحنف بن قيس را ، پس انكار كرد أحنف از آمدن نزد عايشه ، پس بار ديگر كسى را فرستاد عايشه به سوى أحنف به طلب أو ، پس آمد أحنف نزد عايشه ، پس گفت عايشه : واي بر تو اى أحنف ! به چه چيزى ‹ 245 › عذرخواهى جست به سوى خداى تعالى از ترك جهاد قاتلان عثمان ؟ ! از قلّت عدد عذرى خواهى نمود ، يا اينكه تو در قوم خود مطاع نيستى ؟ ! گفت أحنف كه : سن من وتو درازى نگرفته ، وعهد من با تو طويل نشده ، سال أول از لقاى من با تو است كه تو بر عثمان طعن مىكردى وأو را دشنام مىدادى . . . إلى آخر . اما آنچه گفته : سخت بىانصافى است كه در حق حضرت عايشه صديقه ، زوجه محبوبه رسول صلى الله عليه [ وآله ] وسلم ، شهادت خدا را بر طاق نهاده . . . إلى آخر . پس منقوض است به اينكه شهادت خدا ورسول أو ( صلى الله عليه وآله وسلم ) را در حق عايشه ثابت نيست .

--> 1 . [ الف ] قوبل على نسخة ثانية . ( 12 ) . [ الاستيعاب 2 / 715 ] .