واز آن جمله عبد الله بن سعد أبى سرح را والى مصر گردانيد ، وأو در آن ناحية طريق جور وعدوان وظلم وطغيان با مردم آن مملكت مسلوك مىداشت و ( الملك لا يبقى مع الظلم ) قاعده مقرر است . . . إلى آخر ( 1 ) . واين عبارت به صراحت تمام دلالت دارد بر آنكه عثمان با وجود تنبيه أصحاب أو را بر ظلم وستم عمّال أو ، وعلم أو به ظلمشان ، ايشان را عزل نمىكرد واطلاق دست ايشان نموده بود ، وأصحاب از اين فعل ‹ 23 › عثمان ملول ورنجيده بودند . . . ( 2 ) . اما آنچه مخاطب گفته : عثمان با هر كه حسن ظنّ داشت وكارآمدنى دانست وامين وعادل شناخت . . . إلى آخر . پس جوابش آنكه : به چنين كساني كه حال ايشان معلوم شد كه : يكى را خدا فاسق ناميده ; وديگرى را رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) لعنت كرده ، ودعاى دخول أو در نار فرموده ، وحكم به قتل أو وقت نشستن أو بر منبر آن حضرت داده ; وآخرى افتراى صريح وقبيح بر رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) بر بافته ومرتد گشته ، ورسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) حكم به قتل أو داده ; حسن ظنّ داشتن وعادل وامين انگاشتن معنا ندارد ، مگر آنكه به اصطلاح أهل سنت عادل وامين ، فسّاق وفجّار وخائنان وملعونان باشند !

--> 1 . [ الف ] قوبل على أصله . [ روضة الأحباب ، ورق : 330 - 331 ] . 2 . در نسخه [ الف ] أول صفحه : 23 تقريباً كمتر از نصف صفحه سفيد است ، ودر وسط آن نوشته شده : البياض صحيح .