الدماء أحبّ إليّ من أن أُقتل بعد الدماء ، يعنى شهادت من مقدّر است ومرا پيغمبر [ ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ] به آن بشارت داده ، اگر شما قتال خواهيد كرد من البتة ‹ 189 › مقتول خواهم شد ، پس چه حاصل كه قتل وخون هم واقع شود ومدعا هم بر كرسي ننشيند ( 1 ) . ودر تواريخ فريقين ثابت است كه حضرت أمير [ ( عليه السلام ) ] هم پسران خود را وأولاد جعفر را وچيله ( 2 ) خود قنبر را بر دروازه عثمان متعين ساخته بود ، وطلحه وزبير نيز پسران خود را بر دروازه أو نشانيده تا بلوائيان را مزاحمت نمايند ، وچون بلوائيان هجوم مىآوردند به سنگ وچوب جنگ مىكردند تا آنكه حضرت امام حسن [ ( عليه السلام ) ] خون آلوده شد ، ومحمد بن طلحه وقنبر بر سر زخم چشيدند ، واز راه دروازه آمدن آنها ممكن نشد از عقب خانه بعض انصاريان را نقب زده داخل شدند وعثمان را شهيد كردند . واينك “ نهج البلاغة “ - كه اصحّ الكتب شيعه است - بر اين ماجرا گواه است ، از حضرت أمير ( عليه السلام ) روايت مىكنند كه فرمود : « والله ! قد دفعت عنه » . وشراح “ نهج البلاغة “ قاطبتاً براي بيان ، اين قسم اهتمام حضرت أمير [ ( عليه السلام ) ] را در ذبّ از عثمان روايت كرده‌اند ، وهرگاه حضرت أمير [ ( عليه السلام ) ] به خانه عثمان در آن أيام مىآمد بلوائيان را به چابك مىزد ودور مىكرد ولعن وشتم مىفرمود . وكار أهل ايمان نيست كه اين همه مقالات ومعاملات حضرت أمير [ ( عليه السلام ) ]

--> 1 . در [ الف ] اشتباهاً : ( كرش نشيند ) آمده است . 2 . چيله : غلام ، بنده ، برده . مراجعه شود به لغت نامه دهخدا .