بر متفطن خبير ومنصف بصير پوشيده نيست كه سعد بن ابىوقاص بر خلاف شهادت قاطعه حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) بر كمال ايمان عمار - كه در كتب صحيحه أهل سنت موجود است - عمار را نسبت به خروج از دين وايمان واسلام نمود ، وحديثي كه آثار وضع واختلاق ( 1 ) از ناصيه آن پيداست بر رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) افترا بر بست وخود از اسلام ودين خارج گرديد وكافر شد ، ليكن أهل سنت - كه ديده بصيرتشان را غشاوة عصبيت بسته ( 2 ) است - در حق وباطل فرق نكنند ، وحديث خصم عمار را - كه در وقت مخاصمت وضع كرده - در تنقيص أو قبول دارند ، وآن را از اعلام نبوت پندارند ، وحال آنكه به تصديق آن ، تكذيب رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) لازم مىآيد ، واز مناقب وفضائل أو - كه در “ صحاح “ و “ سنن “ شان موجود است - غافل شوند . ومذمت كردن عمار عثمان را ودشمن داشتن أو واستحلال خونش وخلع بيعتش حق وصواب است به چند وجه : أول : آنكه حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) شهادت به كمال ايمان أو داده ، وعايشه صديقه به اين سبب نهايت اجلال واكرامش مىنمود ومىگفت كه : در حق عمار هيچ نمىتوانستم گفت ، وباقي هر صحابي را كه خواهم به سهام

--> 1 . در [ الف ] اشتباهاً : ( اختلاف ) آمده است . 2 . [ الف ] خ . ل : پوشيده .