ومخاطب بر أبو ذر افترا بسته كه أو گفت : نايب شخص در حكم آن شخص است ، پس نسبت اين امر به أبو ذر ( رضي الله عنه ) به غايت عجيب است ; زيرا كه مخاطب در باب يازدهم اين معنا را از أوهام شيعه گفته ، حيث قال : يازدهم : أخذ ما بالعرض مكان ما بالذات ، يعنى تابع را حكم متبوع دادن ، مثل آنكه گويند : امام نايب پيغمبر صلى الله عليه [ وآله ] وسلم است در تبليغ احكام ، پس مُبلّغ احكام باشد مثل پيغمبر صلى الله عليه [ وآله ] وسلم ، وپيغمبر صلى الله عليه [ وآله ] وسلم معصوم است ، پس امام بايد كه معصوم باشد . ( 1 ) انتهى . پس امرى كه به نزد أو از أوهام شيعه است ، به صحابي جليل القدر نسبت دادن به غايت عجيب ونهايت غريب است ، مگر آنكه أبو ذر را هم از شيعه قرار دهد ، واين معنا را هم از أوهام أو برشمارد ، ليكن در اين صورت مقصودش حاصل نخواهد شد . ومع هذا در كلام شيعه ودر كلامي كه به أبو ذر نسبت داده ، تفاوت ظاهر است ; زيرا كه كلام شيعه در نايب عام است كه البتة مىبايد كه نايب عام مثل منوب عنه باشد در جميع أمور إلاّ ما أخرجه الدليل ، به خلاف نايب خاص ، مثل عمّال وحكّام كه بودن ايشان در جميع صفات مثل منوب عنه هرگز به دليل عقل ونقل ثابت نشده .

--> 1 . تحفه اثناعشريه : 350 .