وآنچه در وجه ناخوشى عبد الله بن مسعود ذكر كرده‌اند نيز غلط وافترا است ، در كتب صحيحه از آن اثرى نيست ، صحيح اينقدر است كه چون عثمان اختلاف مردم در قرائت قرآن [ را ] به حدى مشاهده نمود كه أكثر عوام ألفاظ غير منزله مىخواندند وبه اختلاف قرائت بهانه مىجستند ، به مشورت حذيفة بن اليمان وديگر اجلاّ - كه حضرت أمير ( عليه السلام ) هم از آن جمله بود - خواست تا همه طوايف عرب وعجم بر يك مصحف جمع شوند واز آن تخلف نورزند واين عزم را به فعل آورد . عبد الله بن مسعود واُبّى بن كعب كه بعض قرائات ( 1 ) شاذه در مصحفهاى خود نوشته بودند - حال آنكه بعضي عبارات ، ادعيه قنوت بودند ، وبعضي عبارات ، تفاسير كه جناب پيغمبر [ ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ] در وقت تلاوت قرآن بيان معاني آن مىفرمودند - از موقوف كردن مصاحف خود ابا ورزيدند ودر ابقاى مصاحف ايشان فتنه عظيم در دين پيدا مىشد كه در نفس قرآن اختلاف واقع بود ، رفته رفته منجر به قبايح بسيار مىشد . در گرفتن مصاحف غلامان عثمان البتة با ابن مسعود خشونت نمودند وضرب وصدمه هم به أو رسيد بي آنكه عثمان ايشان را به اين امر ، امر كرده باشد . اُبى بن كعب مصحف خود را بي مزاحمت حواله نمود با وى پرخاشى به ميان نيامده وكدورتى نماند ، ومع هذا عثمان به هر چه ممكن بود استرضاى

--> 1 . در [ الف ] اشتباهاً : ( قرائت ) آمده است .