جواب ديگر : امر خلافت وامامت از آن جنس نيست كه در باب حفظ آن امر عظيم اين قسم حرمتها را مراعاة كرده شود ، ومساهله نموده‌ايد ، حضرت أمير پاس حرم رسول صلى الله عليه [ وآله ] وسلم وامّ المؤمنين نفرمود ، وطلحه وزبير را كه حواريان پيغمبر وقديم الاسلام - وزبير خصوصاً عمه زاده پيغمبر بود - قتل نمود ، در مقام مدافعت از خلافت ; چه قطعاً معلوم است كه طلحه وزبير وعايشه خواهان جان حضرت أمير المؤمنين ( عليه السلام ) نبودند مگر آنكه قاتلان عثمان را درخواست مىكردند ، وجدا شدن اينقدر فوج كثير از لشگر در امر خلافت ومملكت خلل مىكرد وحكم خليفه سستى مىپذيرفت ; به همين جهت مقابله فرمود ، أصلا پاس قرابت ومصاهرت وزوجيت وصحبت رسول ننمود ، أبو موسى اشعرى را - چون أهل كوفه را از رفاقت حضرت أمير [ ( عليه السلام ) ] منع مىكرد - سياست نمود ، وسوختن خانه أو وغارت كردن أسباب أو به دست مالك اشتر به وقوع آمد ، وحضرت أمير ( عليه السلام ) آن همه را تجويز فرمود . اينك تواريخ طرفين موجود است اگر سر مويى در اين مقدمات تفاوت برآيد ، پس معلوم شد كه مصلحتِ خلافت عمده مصالح است ، فوت شدن مصالح جزئيه در جنب آن چندان نيست ، اگر عثمان هم چند كس را از صحابه رسول تخويف واهانت نمود چه باك كه كمتر از قتل است . وآنچه أم المؤمنين را از اهانت بعد از جنگ جمل به وقوع آمد بر تاريخ دانان پوشيده نيست ، اين است آنچه بر مذاق شيعه تقرير توان كرد .