پس عثمان اين وصيت عمر را هم نشنيده وبر آن عمل نكرده ، استيثار فىء واغضاب مسلمين به عمل آورد ، وايشان را از عطايايشان محروم ساخت وأموال را دولة بين الأغنياء ساخت . وهرگاه شناعت اين فعل عثمان باليقين ثابت شد ومتحقق گرديد كه ظلم صريح وخيانت فضيح بود ، حاجت به دفع تأويل أهل سنت كه بعد تسليم بودن اين مال از بيت المال نموده‌اند باقي نمانده كه خود عمر بن الخطاب متكفل دفع آن شده ، ومخاطب هم چون بر سخافت آن مطلع شده از اين راه به ذكر آن نپرداخته ، والا چه ممكن بود كه با وجود تطويل لا طائل در اجوبه هر طعن ، در اينجا فقط بر تكذيب اكتفا مىورزيد ، ليكن چون قاضى - نوّرالله مرقده - در جواب آن تقريرى بس لطيف ذكر كرده ، ايراد آن مناسب نمود . پس بدان كه ابن روزبهان در جواب اين طعن گفته : وإن فرضنا أنه أعطى من مال الصدقات ، فربّما كان لمصالح لا يعلمها إلاّ هو ، كما أعطى رسول الله [ ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ] أشراف العرب من غنائم حنين نفلا كثيراً ( 1 ) . وجناب قاضى - عليه الرحمة - در جوابش افاده فرموده : أمّا قوله : وإن فرضنا أنه أعطى من مال الصدقات فربما كان لمصالح لا يعلمها إلاّ هو . .

--> 1 . إحقاق الحق : 252 .