عثمان ( 1 ) لان لهم ، ووصلهم ، وتوانى في أمرهم ، واستعمل أقاربه وأهل بيته في الستّ الأواخر ، وأعطاهم المال متأولا في ذلك الصلة التي أمرها الله بها ، وقال : إن أبا بكر وعمر تركا من ذلك ما هو لهما ، وإني أخذته فقسّمته في أقربائي ، فأنكروا عليه ذلك ( 2 ) . يعنى روايت كرده ابن سعد از زهرى كه گفت : هرگاه كه والى شد عثمان عتاب نكردند مردم بر أو چيزى تا مدت شش سال ، بلكه أو دوست تر بود به سوى قريش از عمر ; زيرا كه عمر بر ايشان شدت وسختى مىكرد ، وهرگاه كه عثمان والى شد به ايشان لينت ونرمى كرد ، ودر شش سال أخير از ولايت خود أقارب وأهل بيت خود را عامل گردانيد ، وداد ايشان را مال در حالي كه تأويل كننده بود در اين معنا صله رحم را كه امر كرده است خداى تعالى به آن ، وگفت : به درستى كه أبو بكر وعمر گذاشتند از اين مال آنچه براي ايشان بود ومن گرفتم آن را وقسمت كردم در ميان اقرباى خود ، پس انكار كردند اين معنا را بر أو . انتهى . ودر اين روايت عثمان خود تصريح كرده كه : أو مال بيت المال را گرفته در اقرباى خود تقسيم مىكرد به تأويل صله رحم ، وأبو بكر وعمر آنچه از اين مال جايز بود ترك كردند ، پس نسبت مخاطب افترا وبهتان را به شيعه ، افترا وبهتان باشد .

--> 1 . از كلمه : ( اثني عشر . . . ) تا اينجا در حاشية [ الف ] به عنوان تصحيح آمده است . 2 . كنز العمال 5 / 714 ، تاريخ الخلفاء 1 / 156 ، الصواعق المحرقة 1 / 341 .