وكمال حيرت آن است كه والد مخاطب معاوية را ‹ 36 › صاحب فضيلت جليله گفته ، ونمىدانم كه جز فضيلت عداوت أهل بيت [ ( عليهم السلام ) ] كدام فضيلت داشت كه حضرت امام حسن ( عليه السلام ) را مسموم نمود ، وبر وفات آن حضرت سرور اظهار كرد ، وبا جناب أمير ( عليه السلام ) - كه نفس رسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) بود - قتال كرد ، والعياذ بالله بر سبّ آن جناب اقدام نمود وامر به سبّ آن جناب كرد ؟ ! ( 1 ) بلا شبهه اين فضائل جليله است كه هرگز كسى مدافعت آن نمىتواند كرد ، والبتة در حق چنين مردى - جامع الفضائل حاوي المناقب كه عديلش ميّسر نمىتواند شد - چگونه سوء ظنّ كرده‌ايد ؟ ! وچگونه صاحب فضيلت جليله نباشد ؟ ! وچگونه امام حق وخليفه صدق نگردد ؟ ! واز همه عجب تر آن است كه مخاطب را چه استحيا دامنگير شده كه از خلافت معاوية در باب امامت انكار فرموده ، وگفته كه : اطلاق خليفه هم بر أو به جهت مشابهت صوري واصطلاح مروانيه است ، ومحققين أهل سنت اطلاق لفظ ( خليفه ) بر أو نمىكنند ( 2 ) .

--> 1 . مصادر آن در طعن دوازدهم صحابه خواهد آمد . 2 . مؤلف تحفه اثناعشريه در صفحه : 180 گويد : أهل سنت . . . خلافت را منحصر در پنج كس مذكور ( اشاره به أميرمؤمنان وامام مجتبى ( عليهما السلام ) وخلفاى ثلاثة ) داشته‌اند . ودر صفحه : 181 مىنويسد : أهل سنت قاطبتاً اجماع دارند بر آنكه معاوية . . . از ابتداى امامت حضرت أمير ( رضي الله عنه ) [ ( عليه السلام ) ] لغايت تفويض امام حسن [ ( عليه السلام ) ] به أو از بغات بود كه أطاعت أيام وقت نداشت وبعد از تفويض حضرت امام ( رضي الله عنه ) [ ( عليه السلام ) ] بدو از ملوك شد . ودر صفحه : 183 مىگويد : محققين از أهل سنت از اطلاق لفظ خليفه هم تحاشى مىكردند ، چنانچه در حديث صحيح ( الخلافة بعدى ثلاثون سنة ) ترمذى از سعيد بن جهان كه راوي اين حديث است نقل كرده كه : چون أو را گفتند كه : مروانيان نيز خود را خليفه مىگويند ، گفت : ( كذب بنو الزرقاء ، إنّما هم ملوك من شر الملوك ) . . .