ننموده ، دعوى اجماع أمت بر خلاف آن نموده ، ايشان را از أمت مرحومه خارج ساخته - از أهل اسلام به در سازند ، وبه ملاحده وزنادقة وطاعنين صحابه اندازند . عجب كه مخاطب ‹ 1393 › در باب امامت اجماع مفسرين را بر نزول آية : ( اِنَّما وَلِيُّكُمُ اللّه ) ( 1 ) در حق وصى مطلق منع كند ( 2 ) ، با آنكه اجماع جميع أهل حق كه به انضمام اتفاق جمعى كثير از أئمة سنيه به آن ، اجماع مقبول الطرفين مىشود ، متحقق است قطعاً وحتماً ; وخود به مقابله أهل حق دعوى اجماع أمت بر چنين حكم - كه كافه أهل حق مخالف آنند بالقطع واليقين ، وبسيارى از صحابه وجمهور تابعين وبسيارى [ از ] أساطين دين سنيان نيز به خلاف آن قائل اند - آغاز مىنهد وشرم نمىآرد ! وبالجملة ; اگر چه مخاطب به سبب اين قول شنيع واين تقوّل فظيع در طعن وتشنيع بر صحابه كرام وتابعين عظام وعلماى اعلام واخراجشان از أهل اسلام ، به غايت قصواى لوم وملام رسيده ; ونيز به سبب عود اين تشنيع به أهل بيت ( عليهم السلام ) از نصب وعداوتِ عترت طاهره هم حظّ وافر برداشته ، لكن در حقيقت به تضليل وتكفير خليفه أول هم دل داده است ! زيرا كه از عبارت ابن تيمية كه آنفاً گذشته ظاهر مىشود كه تجويزِ فسخ از جمله آن أقوال است

--> 1 . المائدة ( 5 ) : 55 . 2 . تحفه اثناعشريه : 198 - 199 .