عمره نموده ; پس اگر آية ( أَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ ) ( 1 ) منافى تحلّل به عمره مىبود ، عدول از قول أول فايده نداشت . ونيز از اين عبارت واضح است كه جماعتى از علماى صحابه وتابعين وغير ايشان كه از جمله ايشانند : جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) وخود عمر بن الخطاب وابن مسعود قائل اند به آنكه اشتراط فسخ حج وفعل آن به حصول شرط جايز است ، وأحمد بن حنبل وإسحاق وابوثور هم به آن قائل اند ، ويك قول شافعي هم موافق آن است . وظاهر است كه اگر آية : ( أَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ ) ( 2 ) را دليل ابطال فسخ حج گردانند ، لازم آيد كه اين اشتراط وعمل فسخ در صورت حصول شرط جايز نباشد ، چنانچه ابن عمر وزهرى ومالك وأبو حنيفة به اين آية استدلال بر منع كرده‌اند ، ولكن چون خود خلافت مآب تجويز اين اشتراط فرمودند ، حسب افاده خودشان متحقق گشت كه آية : ( أَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ لِلّهِ ) ( 3 ) مانع از جواز فسخ ( 4 ) نيست ، وفتواى جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) وابن مسعود وديگر تابعين وعلما هم مؤيّد آن است ، پس بنابر اين هم استدلال به اين آية كريمه

--> 1 . البقرة ( 2 ) : 196 . 2 . البقرة ( 2 ) : 196 . 3 . البقرة ( 2 ) : 196 . 4 . در [ الف ] اشتباهاً : ( نسخ ) آمده است .