از اين عبارت ظاهر مىشود كه ابن تيمية جواز فسخ حج را از جمله آن أقوال مىداند كه أبو بكر را در آن بعدِ موت أو مخالفت كردند ، وقول أو أرجح است از قول مخالفين أو ، وبه تصريح تمام افاده كرده كه : جواز فسخ حج كه در زمان صديق أمت يعنى أبو بكر بود ( 1 ) راجح است نه قول كسى كه تحريم فسخ مىكند ، وكتاب وسنت دلالت نمىكند مگر بر آنچه استقرار امر بر آن در عهد نبىّ ( صلى الله عليه وآله وسلم ) وخلافت أبى بكر واقع شده ، وكتاب وسنت بر قول مخالف آن دلالت نمىكند ; پس شك نماند در آنكه ابن تيمية هم جواز فسخ حج را به عمره تمتّع راجح مىداند ، وآن را در عهد خليفه أول ثابت مىگرداند ، ودلالت كتاب وسنت بر جواز فسخ ظاهر مىسازد ، وقول مخالف سنت وكتاب ( 2 ) [ را ] خارج از دائره حق وصواب مىنمايد . واز اينجا كمال شناعت حكم عمر ظاهر وباهر مىگردد كه مثل ابن تيمية - كه تعصب شديد در حمايت حماى عمرى دارد ، وعرق ريزىها وجان فشانىها در صيانت أو مىنمايد - آخر كار ناچار گرديده از حكم عمرى دست برداشته ، وچون عمر در اين هر دو حكم مخالفت عهد خليفه أول هم نموده ; لهذا بالاضطرار حاميان آن تيزرو مضمار ردّ وانكار احكام سرور مختار - صلى الله عليه وآله الأطهار - نيز تاب محامات أو نيافتند ، ودست از أعانت ونصرت وحمايت أو برداشتند ، وبه سبب مزيد مخالفت أو با حق

--> 1 . در [ الف ] اشتباهاً اينجا : ( واو ) آمده است . 2 . در [ الف ] اشتباهاً اينجا : ( واو ) آمده است .