اما آنچه گفته : اما متعة الحجّ كه به معناى تمتّع است ، يعنى عمره كردن همراه حج در يك سفر در اشهر الحج بي آنكه به خانه خود رجوع كند ; پس هرگز عمر . . . از آن منع نكرده . پس بدان كه حسب إفادات وروايات أكابر محققين وأئمة محدّثين أهل سنت ظاهر وواضح ومحقق وثابت است كه : خلافت مآب از تمتّع - يعنى عمره كردن در اشهر حج - منع نموده ونهى از آن كرده ; پس انكار منع عمر از آن كذب محض ودروغ بي فروغ ناشى از مزيد عجز وحيرانى است . سابقاً دانستى كه در روايت أبو جعفر طبري - كه خود والد ماجد مخاطب آن را در “ إزالة الخفا “ وارد فرموده ، واثبات فضل عمر به آن خواسته - مذكور است كه عمران بن سواده به عمر گفت : ذكروا أنك حرّمت المتعة في أشهر الحجّ ، وهي حلال لم يحرّمها رسول الله صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم ولا أبو بكر ( 1 ) . وعمر در جواب آن گفته : ( أجل ) ( 2 ) ; پس به اعتراف وتصريح عمر ظاهر شد كه أو متعه را در اشهر حج حرام ساخته .

--> 1 . إزالة الخفاء 2 / 205 ، ومراجعه شود به : تاريخ طبري 3 / 290 ، شرح ابن أبي الحديد 12 / 121 ، بحارالأنوار 30 / 619 ، الغدير 6 / 213 . 2 . كلمه : ( أجل ) در حاشية [ الف ] به عنوان تصحيح آمده است .