إنه أُتي برجل قد سرق من المغنم ، فدرء عنه الحدّ ، وقال : « إن له فيه نصيباً » ( 1 ) . وخود مخاطب به جواب مطاعن نواصب در باب امامت گفته : ووليد بن عقبه را از آن جهت اكتفا بر چهل تازيانه فرمود كه در شهادت حدّ أو شبهه راه يافته بود ; زيرا كه يك شاهد أو شهادت بر شرب خمر داد ، ويك شاهد بر قى كردن خمر ، هر چند خود حضرت عثمان اين شبهه را در درءِ حدّ معتبر نداشت ، وفرمود كه : ( ما تقيّأها إلاّ وقد شربها ) . انتهى ( 2 ) . از اين عبارت مخاطب ظاهر است كه درءِ حدّ به شبهه واقع هم مىشود ، ليكن عثمان اين شبهه [ را ] در درءِ حدّ معتبر نداشت . * * *

--> 1 . [ الف ] فصل في الحرز والأخذ من كتاب الحدود . ( 12 ) . [ شرح العناية على الهداية 5 / 383 ] . 2 . تحفه اثناعشريه : 229 .