پس مخدوش است : أولا : به آنكه هرگاه ابوبكره - كه از فضلا وصلحا وخيار صحابه بود ، وعبادتش به حدى رسيده كه مثل پيكان تير گرديده ، وهم جنب عمران بن الحصين بوده ، وعمران كسى است كه ملائكة بر أو سلام كردند ، وأو ملائكة را مىديد عياناً ! - كما في تهذيب النووي وغيره ( 1 ) - مرتكب كذب وزور گرديده ، واقدام بر اداى شهادت كذب وزور روبروى خليفه ثاني نموده ، وبه گفته چند كس از أوباش واجلاف وفساق ، تهمت زنا بر صحابي بسته كه صدور مثل آن از فساق وفجار هم مستبعد مىنمايد . وهمچنين شبل ونافع با وصف صحابيت مرتكب اين شنيعه شدند - حسب مزعوم مخاطب - پس با وصف آن ، ادعاى اين معنا كه صحابه انكار ومجاهرت در هر امر ناحق مىنمودند ، از عجايب خرافات است . وديگر دلائل ابطال اين دعوى باطل بسيار از بسيار است كه بعض آن سابقاً مذكور شده ، وبسيارى از آن در ما بعد مذكور مىشود ، خصوصاً در مطاعن صحابه . ودر مبحث خمس مىدانى كه شيخين خمس را با وصف منصوص بودن

--> 1 . مراجعه شود به : تهذيب الأسماء واللغات 2 / 351 ، الإصابة 4 / 585 - 586 ، الاستيعاب 3 / 1208 ، صحيح مسلم 4 / 47 ، شرح مسلم نووى 8 / 206 .