پس اطلاق ازاله حدّ هم براي ازاله شبهه مخاطب كافى است . وفخر رازي در " نهاية العقول " گفته : قوله : خامساً : إنه أسقط الحدّ عن المغيرة . قلنا : ذلك هو الصواب ; لأن الإمام مندوب إلى أن يحتال في إسقاط الحدود ، وقال عليه [ وآله ] السلام : « ادرؤوا الحدود بالشبهات » ( 1 ) . از اين عبارت ظاهر است كه اسقاط حدّ ، ودرءِ حدّ به معناى واحد است ، كه به حديث : « ادرؤوا الحدود بالشبهات » استدلال بر مندوبيت احتيال در اسقاط حدّ نموده واگر اسقاط حدّ مغاير درءِ حدّ مىبود ، استدلال صحيح نمىشد . ونيز از آن ظاهر است كه عمر اسقاط حدّ از مغيره نموده ، واسقاط آن صواب است ، پس حسب افاده رازي هم ثابت شد كه عمر درءِ حدّ از مغيره نموده ، ونزاع مخاطب طويل الباع ! در اطلاق درءِ حدّ در اين مقام ناشى از اختلال دماغ وتسلط أوهام است . اما آنچه گفته : وشاهد چهارم چنانچه بايد شهادت نداد .

--> 1 . [ الف ] في المسألة العاشرة من الأصل العشرين في الإمامة . [ نهاية العقول ، ورق : 273 ، صفحه : 552 ، يك صفحه به آخر كتاب ] .