واين قصه دلالت دارد بر كمال بي اعتنايى عمر به سنن وآداب شائعه كه در هر روز وشب واقع مىشود ، چنانچه انكار أنصار در اين باب اِشعارى واضح است به آن . ونيز از آن بطلان دعاوى أهل سنت - در كمال تقرب عمر به نزد حضرت رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) - ظاهر مىشود والا محال است كه چنين شخص مقرب كه در جميع أمور دخيل وكفيل باشد ، بر اين سنت شائعه واقف نشود ، واصاغر أصحاب از آن با خبر باشند ، وخود عمر به عدم تقرب خويش وبي اعتنا [ يى ] به سنن واحكام اقرار نموده : ألهاني الصفق بالأسواق بر زبان رانده ، كه اين قول صريح است در آنكه أنصار به نسبت عمر زيادة تر در خدمت حضرت رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) حاضر مىبودند وأو به أسواق مىرفت ، از اين سبب به سنن جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) أو را علم حاصل نشد . وابن روزبهان در جواب اين قصه غفلت از جوانب وأطراف نموده ، حسب دأب أهل سنت گفته كه : علم سنت در أصحاب رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) متفرق بوده ، بسيارى از احكام را بعضِ صحابه مىدانستند وبعض نمىدانستند ، پس عدم علم عمر به بعض قدحى در أو نكند .