از اين روايت ظاهر است كه عمر را گمان كتمان تفسير آية به نسبت حذيفة بود ، لهذا حذيفة به غضب آمده أو را - به شرطي كه تحقيقش ظاهر است - أحمق گفت ، وعمر كه نادم شده انكار از اين گمان كرده ، [ واين انكار ] بطلانش ظاهر است كه اگر أو را اين گمان نبود چرا از حذيفة سؤال كرد ؟ ! وخود راوي تحقيق اين گمان كرده گفته : فلما استخلف عمر سأل حذيفة عنها رجاء أن يكون عنده تفسيرها .