مىشود در غايت اجمال واشكال وتشابه است ، واختلاف عظيم در فهم احكام از آنها شده ، وبعضي گفته‌اند : محكم ترين آيات كريمه آية وضو است ، وقريب به صد تشابه در آن است ، ودر قرآن مجيد ناسخ ومنسوخ ومحكم ومتشابه وظاهر ومأوّل وعام وخاص ومطلق ومقيد وغير اينها هست ، پس چگونه كتاب خدا از براي رفع اختلاف كافى باشد ؟ وايضاً ; اگر كافى بود چرا خود در مسائل حيران مىشد ورجوع به ديگران مىكرد ، ومىگفت : ( لولا علي لهلك عمر ) ، ومكرر اقرار به جهل مىكرد ومىگفت همه كس از عمر اعلم است حتّى زنها در حجله‌ها ودر پس پرده‌ها ؟ سوم : آنكه ‹ 375 › اگر كتاب خدا كافى بود ، حضرت رسول الله ( صلى الله عليه وآله وسلم ) كتاب خدا را مقرون به أهل بيت نمىكرد ، چنانچه گذشت در حديث ثقلين ، ونمىفرمود كه : « از يك ديگر جدا نمىشوند تا در حوض كوثر بر من وارد شوند » ، پس كتاب با امامي كه مفسر كتاب است كافى است ، نه كتاب به تنهايى ، ولهذا حضرت أمير المؤمنين ( عليه السلام ) فرمود : « منم كلام الله ناطق ( 1 ) » . وقطب محيى شيرازي - كه از علماى مشهور شافعيه ، وأهل حال صوفيه است - گفته است در مكاتيب خود كه : راه بىراهنما نمىتوان رفتن ; وگفتن : چون كتاب الله وسنت

--> 1 . مراجعه شود به : وسائل الشيعة 27 / 34 ، بحار الأنوار 30 / 546 .