چشم بدانديش كه بركنده ( 1 ) باد * عيب نمايد هنرش در نظر از آيات قرآني ، اكثرى را در حالت غم وحزن وجزع وفزع غفلتها واقع مىشود ، به حكم بشريت جاى طعن وملامت نمىباشد . از روايات صحيحه شيعه سابق گذشت كه حضرت موسى را در عين حالت مناجاة علم به قرب الهى وتنزه أو از مكان ( 2 ) حاصل نشده ، حال آنكه حضرت موسى را در آن وقت هيچ عارضه [ اى ] از عوارض مُدهِشه ومحيره لاحق نبود ، اگر عمر را در حالت كذائى - كه نزد أو نمونه هول محشر بود - به جواز موت بر پيغمبر خبر نماند ، چه گناه ؟ ! نسيان وذهول از لوازم بشريت است . حضرت يوشع كه بالاجماع نبي معصوم بود خبر عجيب ما هي را - با وصف تقيد حضرت موسى ( عليه السلام ) - نسيان كرد ، وخود حضرت موسى ( عليه السلام ) با وصف قول وقرارى [ كه ] با خضر ( عليه السلام ) در ميان آورده بود - كه هرگز سؤال نخواهد كرد - به سبب مشاهده غرائب قصه وندرت آن نسيان فرمود وذهول نمود ، حضرت آدم أبو البشر ‹ 493 › - كه أصل أنبيا است - حق تعالى در حق أو مىفرمايد : ( فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً ) ( 3 ) ، ونسيان پيغمبر صلى الله عليه [ وآله ] وسلم در نماز در “ كافى “ كلينى موجود است ، وأبو جعفر

--> 1 . در مصدر : ( پراكنده ) ، به جاى ( كه بركنده ) . 2 . در [ الف ] اشتباهاً : ( امكان ) آمده است . 3 . طه ( 20 ) : 115 .