كاش كه من خانه آن حضرت ( عليها السلام ) را كشف نمىكردم ، وگو حرب را بر من مىبستند ( 1 ) . وظاهر است كه بسته شدن حرب بر أبو بكر به مراتب زائد بر محض تخلف از بيعت أبى بكر وقصد افساد آن بوده ، وهرگاه رعايت أدب خانه حضرت فاطمه ( عليها السلام ) با وصف صدور چنين امر عظيم - يعنى قيام حرب بر سر أبى بكر - لازم ومتحتم باشد ، وترك آن ناجايز وناروا بود ترك رعايت كردن آن خانه به محض تخلف از بيعت أبى بكر وقصد برهم زدن آن ، بلاشبهه ناجايز باشد ، ولا أقل كه مستحسن هرگز نباشد ، پس مخاطب كه ادعاى كمال استحسان آن ، بلكه وجوب آن نموده ، بلاشبهه تسفيه أبو بكر كرده ، وغالباً قول أو را عين هجر وهذيان ناشى از اختلال عقل وحواس در حالت احتضار پنداشته . ونيز محتجب نماند كه جناب أمير ( عليه السلام ) با عايشه وأمثال أو آنچه كرده ، محض مدافعه بوده ، وچاره كار منحصر در آن ; به خلاف تهديد به احراق بيت حضرت فاطمه ( عليها السلام ) به مشافهه آن حضرت ، چه اگر عمر اين متخلفين را تهديد مىكرد به اين نوع كه : من شما را خواهم كشت ، يا حبس خواهم كرد ، به آن هم انزجار ايشان از افساد خلافت أبى بكر ممكن بود .

--> 1 . مراجعه شود به آخرين بخش از مطاعن أبو بكر تحت عنوان ( مطاعنى ديگر ) .