ودر روايت صحيحه وارد است كه آن حضرت صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم را در همين مرض لدود ( 1 ) خورانيده بودند ، بعد افاقه فرمودند : ( لا يبقى أحد في البيت إلاّ لُدّ ( 2 ) إلاّ العباس فإنه لم يشهدكم ) . واين تنگ مزاجى كه به سبب مرض لاحق مىگردد ، أصلا نقصان ندارد - كه أنبيا را از آن معصوم اعتقاد بايد كرد - كه مثل ضعف بدن است كه در امراض لاحق مىشود . وجه چهارم از طعن مبتنى بر خيال باطل است ; زيرا كه حق تلفى أمت وقتي مىشد ‹ 363 › كه چيزى جديد را كه از جانب خدا آمده باشد ، ودر حق أمت نافع باشد ممانعت مىكرد ، به مضمون آية : ( الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي ) ( 3 ) قطعاً معلوم است كه امر جديد نبود بلكه امر ونهى ديني هم نبود ، محض مشورت نيك ومصالح ملكي ارشاد مىشد كه زمان همين وصيت بود . وكدام عاقل تجويز مىكند كه جناب پيغمبر صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم در مدت بيست وسه سال - كه زمان نبوت آن أفضل البشر بود - با وصف رحمتي ورأفتي كه بر عموم خلق الله وبالخصوص در حق أمت خود داشت ،

--> 1 . هو ما يسقاه المريض في أحد شقّي الفم . انظر : النهاية 4 / 245 . دارويى كه در يكى از دو كرانه دهان ريزند . رجوع شود به لغت نامه دهخدا . 2 . در [ الف ] اشتباهاً : ( له ) آمده است . 3 . المائدة ( 5 ) : 3 .