جرحشان در عمر وأبو بكر ودگر أصحاب ، از أكابر وأعاظم أهل ايمان مىدانند ، بلكه مخاطب پدر خود را - كه از جمله ناقلين اين روايت است وتصحيح آن هم نموده - آية من آيات الله ومعجزة من معجزات رسول الله ( صلى الله عليه وآله وسلم ) مىپندارد ( 1 ) ! وشيعه را به سبب قدح وجرح شيخين ودگر أصحاب ، فاسق بلكه كافر دانند ، واز ايمان واسلام خارج سازند ، ( إِنَّ هذَا لَشَيْءٌ عُجَابٌ ) ( 2 ) ، فاعتبروا يا أُولي الألباب . ومستتر مباد كه از جمع اين روايات عديده واخبار متنوعه چند فائده ديگر بر أرباب بصيرت واضح گرديده : أول : آنكه از آن به كمال وضوح ظاهر است كه جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) از بيعت أبى بكر تخلف كرده بود ، وابا وانكار از آن داشت ، لهذا به تخويف وتهديد وقصد احراق بيت أهل بيت ( عليهم السلام ) پرداختند ، ومع هذا از آن حضرت صرف تخلف از بيعت أبى بكر واقع نشده ، بلكه اراده بر هم زدن خلافت أبى بكر هم فرموده ; زيرا كه خود مخاطب گفته : اگر مراد از قصد ، تخويف وتهديد زبانى است وگفتن اينكه : من خواهم سوخت ، پس وجهش آن است كه اين تخويف وتهديد كساني را بود كه خانه حضرت زهرا ( عليها السلام ) را ملجأ وپناه هر صاحب جنايت دانسته حكم حرم مكة

--> 1 . مراجعه شود به تحفه اثناعشريه : 184 . 2 . سورة ص ( 38 ) : 5 .