ومحتمل است كه معنا آن باشد كه : آنچه من در آنم ، بهتر است از آنچه شما مرا به آن نسبت مىكنيد از هجر وهذيان ، وشنيدن من آن را مىخواهيد . ومحتمل است كه معنا آن باشد كه : آنچه من به آن شما را از نوشتن كتاب گفته‌ام بهتر است از آنچه شما مىخواهيد كه آن را ترك كنم . وابن حجر - كه از أعاظم محققين أهل سنت است - اين معنا را ظاهر گفته ، واز حصرى كه در باب ظاهريت آن از كلامش مستفاد است ، پيداست كه ذكر معاني غير ظاهره است . پس فاضل مخاطب با وجود تطرّق اين احتمالات - كه بر صحت اولين وآخرين اش علماى أهل سنت تصريح كرده‌اند - مطلبي را كه خود فهميده وموافق مطلوبش انگاشته متعين گمان مىكند ، واين احتمالات را غير صحيح مىداند ، ومعنايى را كه نزد مثل ابن حجر ظاهر است ، ترك مىسازد ، وغير ظاهر را اختيار مىسازد ، بلكه معناى ظاهر را محتمل هم نمىداند ، ( إِنَّ هذا لَشَيْءٌ عُجابٌ ) ( 1 ) . اما آنچه گفته : ونيز از اين روايت ظاهر شد كه چون آن حضرت بار ديگر جواب بىتعلقى ووارستگى از اين عالم به أصحاب ارشاد فرموده ، حاضران را يأسى وحسرتي دامن گير حال شد ، عمر بن الخطاب از براي تسلى آنها اين عبارت گفت !

--> 1 . سوره ص ( 38 ) : 5 .