گاهى نگفته بود ، بلكه آنچه شيعيان مىگويند آن است كه : آن امر را پيغمبر خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) از ابتداى رسالت تا آخر وقت وفات - هم به طريق رموز وإشارات ، وهم به صراحت ووضوح ألفاظ وعبارات ، در خلوات وجلوات به كرّات ومرات - ارشاد مىفرمود ، تا اينكه بعد از مراجعه از حجة الوداع در موضع غدير خم به روز هجدهم ذي الحجة ، در حضور تمامى مردمانى كه در آن حج همراه ركاب سعادت انتساب آن حضرت ( صلى الله عليه وآله وسلم ) بودند ، بر ولايت وامامت علي بن أبي طالب ( عليه السلام ) نص نمود ، وخطبه طويله متضمن : مدح وثناى بارى تعالى ، ووصف رسالت خود ، وبيان فضائل وكمالات علي بن أبي طالب ( عليه السلام ) ارشاد فرمود ، وحثّ بر تمسك ثقلين نمود . وچون عمر از قول آن حضرت ( صلى الله عليه وآله وسلم ) يافت كه تأكيد همان امر سابق - اعني امامت جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) ، وحث بر تمسك كتاب الله وعترت أهل بيت ( عليهم السلام ) كه هر دو به اتفاق مانع از ضلالت اند - خواهد فرمود گفت : ( إن الرجل ليهجر . . ! ) . اما اثبات اين معنا كه : اين امر چنان ترياق مجرب بود كه براي دفع اختلاف وضلال كافى بود . پس بنابر آن است كه هر اختلافى كه در أمت واقع شده فرع اختلاف در ‹ 426 › امامت بود ، چنانچه شهرستانى در “ ملل ونحل “ گفته : الخلاف الخامس في الإمامة ، وأعظم خلاف بين الأُمّة خلاف