في أبواب الإمامة من كتاب الصلاة ، والمقصود منه بيان ذمّ المخالفة ، وقال ابن التين : وفيه : إن أوامره على الوجوب ، وإن في مراجعته فيما يأمر [ به ] ( 1 ) بعض المكروه ( 2 ) . يعنى : حديث پنجم از أحاديث اين باب حديث عايشه است در امر به أبى بكر به گزاردن نماز با مردمان ، ودر اين حديث مراجعت عايشه وحفصة مذكور است ، ومقصود از ذكر اين حديث مذمت مخالفت حضرت رسول خدا صلى الله عليه [ وآله ] وسلم است ، وابن التين گفته : در اين حديث دليل است بر آنكه أوامر آن حضرت عليه [ وآله ] السلام محمول بر وجوب است ، ودر مراجعت آن حضرت در چيزى كه امر كند به آن ، بعض مكروه است . انتهى . واز اين بيان معلوم شد كه [ اگر ] مراجعت در اين امر به وقوع آمده باشد ، آن هم مانند مراجعت عايشه وحفصة در امر صلات - على ما رووه - محظور وممنوع خواهد بود نه ممدوح . وشك نيست در اينكه ‹ 411 › فهم حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) از فهم عمر بهتر بود ، اگر پيغمبر خدا ( صلى الله عليه وآله ) مىدانست كه كتاب خدا تنها در منع از ضلالت وگمراهى خلق كافى است ، قبل از آن در حجة الوداع ودر مواضع ديگر عترت خود را قرين قرآن نمىگردانيد ونمىفرمود :

--> 1 . الزيادة من المصدر . 2 . [ الف ] كتاب الاعتصام بالكتاب والسنة . ( 12 ) . [ فتح الباري 13 / 236 ] .