رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) به اين ايثار معلوم ومتحقق بود ، مخالفت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ، ورنج دادن آن جناب ، وتصرف در مال غير ، واتلاف حقوق وقطع رحم أقرب ، به چه طور لازم مىآيد ؟ ! ونيز ناصبيّت ووقاحت ناصبي ملاحظه بايد كرد كه أولا اسناد اين كبائر به جناب أمير ( عليه السلام ) به كمال وقاحت نموده ، وباز در اعتذار از آن گفته : ليكن چون اين همه لله في الله وايثاراً لطاعة الله بود ، مقبول افتاد . حال آنكه در ارتكاب كبائر لله في الله معنا ندارد ، وفعل جرائم عظيمه به نيت تقرّب إلى الله هرگز در مذهبي جايز نمىشود . وقياس اين فعل جناب أمير ( عليه السلام ) - كه موجب رضا وخوشنودى جناب رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) شده ; چنانچه آن جناب تبسم فرموده ، به جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) بشارت داده ، وخداى تعالى آن را پسنديده ، ودر عوض آن به دست ملائكة مقربين دراهم از خزانه قدس خود وناقة بهشت به آن جناب ( عليه السلام ) فرستاده - بر ردّ كردن عمر قول حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) را ، وگفتن : ( إن الرجل ليهجر ) كه موجب دل تنگى آن جناب شده تا آنكه كلمه : « قوموا عنّي » فرموده ، قياس فاسد است ، واز صاحب عقلي چنين قياس واهى نمىآيد . اما آنچه گفته : اما مقدمه دوم ; يعنى : جميع أقوال پيغمبر [ ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ] وحى است ، پس باطل است .