يعنى كسى كه اين شرايط ثلاثه در او متحقق شود ، مستحق خلافت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) و امامت خلايق ، او است ، اگر چه عامه خلق او را خليفه رسول ندانند و امام خود نشمارند . بعد از آن از آيات قرآنيه و احاديث نبويه و آثار و اقوال صحابه به معرض ثبوت مىرسانند كه جميع شرايط مذكوره در ذات مجمع الحسنات حضرت اميرالمؤمنين ، و امام المتقين ، و يعسوب الدين ، خليفه رسول رب العالمين ، على بن ابى طالب ( عليه السلام ) ، مجتمع بود ، چنانچه شمّه اى از آن در نقض باب هفتم ( 1 ) به معرض بيان آمد . بعد از آن در صدد اثبات انتفاى شرايط ثلاثه از ثلاثه مىشوند ( 2 ) و اين را مطاعن مىنامند ، و اكثر آن را به وجهى ثابت مىكنند كه موجب حكم به فسق ثلاثه بشود ، تا كه بنابر قواعد اهل سنت - كه منكر اشتراط عصمت در امامت اند - نيز عدم صلاحيت ايشان براى امامت ثابت شود . سيد مرتضى علم الهدى در كتاب “ شافى “ گفته :

--> 1 . اشاره است به كتاب ديگر مؤلف به نام : برهان السعادة ، ردّ باب هفتم تحفه در بحث امامت به فارسى ، براى اطلاع بيشتر مراجعه شود به مقدمه تحقيق . آقا بزرگ الطهرانى از “ نجوم السماء “ نقل كرده است كه در زمان مصنف ، كتاب در بلاد منتشر و بسيارى از علما در ضمن نامه هايشان مؤلف را ستودند ، سپس برخى از آن را ذكر كرده است ، مراجعه شود به الذريعة 3 / 96 ، كشف الحجب والاستار : 84 . 2 . يعنى اثبات مىكنند شرايط سه گانه اى كه در بالا گفته شد - يعنى : عصمت ، افضليت ، و منصوص بودن - در خلفاى ثلاثه وجود ندارد .