اكنون با توجه به اين كه سجده غايت خضوع است وفقط براي خداى متعال صحيح است ، بايد ببينيم بر چه چيز بايد سجده نمود كه بيانگر غايت خضوع باشد . همانطور كه روشن است واز تعريف لغويين نيز استفاده مى شود ، فقط نهادن پيشانى بر زمين - به ويژه خاك - است كه غايت خضوع مى باشد . اين در حالي است كه مسلما به فرش ومأكول وملبوس زمين گفته نمى شود وعنوان زمين بر آنها صادق نيست . بنابر اين ، مى توان گفت علاوة بر أدله اى كه خواهد آمد ، أساسا لفظ سجود استشعار دارد بر اين كه أصل در سجده آن است كه بر زمين يا خاك باشد ، مگر آن كه دليل قطعي داشته باشيم كه سجده بر غير زمين نيز جايز است . اما چنان كه خواهيم ديد ، أدله تنها بر صحت سجده بر زمين وروئيدنىهاى غير مأكول وملبوس آن دلالت دارد .