برخى مقصود از آن را استناد نكردن به هيچگونه نص مى دانند ومى گويند : " چيزهايى است كه حق اكتشاف آن به عقل واگذار شده است " . برخى ديگر ، مقصود از " ارسال " را عدم استناد بر نص خاص مى دانند ، نه آن كه أصلا نصى وجود نداشته باشد ، بلكه مستند ، نصوص كلى است كه مى توان از آن استفاده نمود . ( 1 ) تا اين جا تعاريف هر يك از قياس ، استحسان ومصالح مرسله را بيان كرديم . اما از نظر حجيت بايد گفت حجيت هر يك از قياس ، استحسان ومصالح مرسله محل اشكال است ، ودر واقع ، استدلال هايى كه بر صحت آنها به طور مطلق شده است ، مخدوش مى باشد . عده اى از محقق ترين علماى أهل تسنن نيز حجيت آن ها را نپذيرفته اند ، زيرا همهء اين عناوين در يك امر مشتركند وآن " پيروى از غير علم " است كه در قرآن كريم از آن نهى شده است ، حتى اگر موجب ظن باشد . آيات زير روشن ترين دليل بر بطلان تبعيت از غير علم است : خداوند متعال مى فرمايد : * ( لا تقف ما ليس لك به علم ) * ، ( 2 ) وهرگز از آنچه كه علم ندارى ، پيروى مكن . قرآن كريم در جاى ديگر مى فرمايد : * ( إن يتبعون الا الظن وإن الظن لايغنى من الحق شيئا ) * ، ( 3 )

--> 1 . ر . ك : محمد تقي حكيم ، الأصول العامة للفقه المقارن ، الباب الأول ، القسم السابع ، الطبعة الأولى ، دارالاندلس ، ص 381 . 2 . الاسراء ، آيهء 36 . 3 . النجم ، آيهء 28 .