ترجمه : بنام خداى روزى ده مهربان 1 اى مردمى كه مؤمن شديد به هيچ روى از خدا و پيغمبرش جلو نباشيد و از نافرمانى حقّ پرهيز كنيد كه او است شنوا و دانا 2 اى مؤمنين آواز خود بالاتر از صداى پيغمبر نكنيد ، و با او چو يكدگر سخن بلند نگوئيد كه كارهاى نكوتان نابود شود و خود بى خبر بمانيد 3 آن كسان كه نزد پيغمبر آواز نرم مىدارند البتّه به پيشگاه حقّ آزموده دل بتقوى شدند و آمرزش و مزد بزرگ بپاداش دارند 4 اى محمّد بيشتر اينها كه از پشت خانه تو را آواز مىدهند بيخردانند 5 كه اگر بمانند تا تو بسوىشان روى البتّه بسودشان باشد چه خدا آمرزنده است و مهربان . شأن نزول : طبرى : پيغمبر وليد بن عقبة بن ابى معيط را بسوى قبيله ى بنى المصطلق فرستاد كه از آنها زكات بگيرد ، چون او از پيش با آنها دشمنى داشت گمان برد كه با او بدى انديشيده‌اند برگشت و عرض كرد اينها از دين برگشتند . و زكات ندادند ، پيغمبر غضبناك شد و در انديشه ى مجازاتشان بود كه چند نفر از آن قبيله بحضورش آمدند و عرض كردند فرستاده ى شما آمد و برگشت و ما گمان برديم شما از ما غضبناك شديد و ما به خدا پناه مىبريم كه به راه خشم تو رويم اينك زكات ما آماده است بفرما كه بيايند و بيارند . آيت 6 « إِنْ جاءَكُمْ فاسِقٌ - » الخ « براى گزارش وليد نازل شد . ترجمه : 6 اى مؤمنين اگر بدكارى بشما خبرى آرد درستى آن بجوئيد كه شايد ندانسته از شما بكس آسيب رسد و از كرده پشيمان مانيد 7 و بدانيد پيغمبر خدا در ميان شما است [ كه تواند راست از دروغ باز نمايد ] و اگر همه ى خواسته هاتان را پذيرد [ و خبرها را درست شمارد ] شما را رنج رسد ولى خداوند دل شما را بر دين دوستى آراست و كفر و بدكارى و نافرمانى را ناپسندتان كرد [ تا بايمان و فرمانبردارى از پيغمبر پوشيده نمايان شود و گرفتار رنج و سختى نشويد ] البتّه اين گونه مردم به راه راست مىروند 8 چه اين خود بخشش و نوازش خداوندى است كه او دانائى است حكيم و درستكار .