باقر و صادق عليهم السلام روايت شده است كه آنها « يثنونى » با ياى آخر بر وزن « يفعوعل » قرائت كرده‌اند . و از مجاهد نقل شده است كه « ليثنين » خوانده است و بجاى واو ياء تلفّظ ميكرده است . تفسير حسينى نوشته است : يعنى كافران فراهم ميگيرند سينه هاى خود را بر عداوت حبيب من ، يا دو تا ميگردانند آن را . ( دو تا كردن سينه عبارت است از پوشيده داشتن راز در دل ) يعنى دشمنى پيغمبر در درون دل ميگيرند . اى كه در دل نهان كنى سرى آنكه دل آفريده مىداند در اسباب النزول آورده كه اين آيات در شأن اخنس بن شريق نازل شده كه مردى سخنگزار و شيرين زبان بود بملازمت حضرت رسالت پناه آمدى و سخنان خوشآيندى ادا ميكردى و لاف هوادارى و يك جهتى زدى اما ظاهرش بر خلاف باطن بود و درونش تيره و بيرونش روشن مينمود ، حقّ سبحانه خبث عقيدت او را بدين آيت آشكارا كرد تا كسى بصفاى ظاهرش از ظلمت باطنش غافل نگردد . « عَلَى اللَّه رِزْقُها » 6 حسينى : كلمه ى « على » كه بمعنى الزام و وجوب است ميفهماند كه بىشكّ روزى بموجودات ميرسد و اصلى است تخلَّف ناپذير ، و گفته‌اند بمعنى « من » است ، يعنى روزى همه از خداست ، و بمعنى « الى » هم گفته‌اند يعنى روزى همه واگذار بحقّ است كه اگر مصلحت باشد برساند و اگر نباشد نرسد . « وَيَعْلَمُ مُسْتَقَرَّها وَمُسْتَوْدَعَها » 6 فخر : مستقرّ يعنى آنجا كه حيوان بر روى زمين زندگى ميكنند ، و مستودع يعنى آنجا كه پيش از پيدايش ، سپرده ى به آن جا بود مثل پشت نر و بچه دان يا تخم ماده . و فرّاء گفته است : « مستقرّ » يعنى آنجا كه بشب يا روز پناهنده مىشود و آرام ميگيرد و مستودع آنجا است كه ميميرد و ميماند . ابو الفتوح « مستقرّ » مأوى و منزلت و قرارگاه اويند بشب و روز از سرا و خانه « و مستودعها » يعنى گور