است چنان كه در آيت ديگر است « فله عشر » و از امام باقر عليه السّلام روايت شده است : يعنى در عالم ديگر از اين گونه مردم حساب نعمتها كه در دنيا به آنها داده شده است مطالبه نميشود . فخر : مقصود از زياده ديدار حقّ است چنان كه در آيت ديگر است وجوه يومئذ ناضره الى ربها ناظره كه در اين آيه بهره ى آن عالم طراوت صورت است و لقاى حق ، پس زيادى موعود در آيه همان است كه در اين آيه گفته شده است ، « إِلى رَبِّها ناظِرَةٌ » . حسينى : « حسنى » مغفرت است و زياده خوشنودى حضرت حق است ، در مدارك آورده كه زياده محبت است كه عطا كند در قلوب عباد . روح : خبر است كه مردم بهشت چون حق را به بينند بهشت را فراموش كنند اين ديدار با چشم سراست . تفسير صفيعليشاه : حقّ نكوئى را نكو پاداش داد بل جزا هست از عمل صد ره زياد يا كه « حسنى » مغفرت بيگفتگو است و آن زيادت آن كه حقّ خشنود از اوست يا زياده حبّ او باشد بدل كآن فزون است از فضاى آب و گل طنطاوى : معنى « زيادة » نظر لوجه اللَّه الكريم است كه مقصود فزونى علم بآيات و حكمتها و عجايب و بدايع آفرينش حقّ است و همين است خوشدلى حكما و انبيا كه در آيت ديگر گفته شده است « وَآخِرُ دَعْواهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّه رَبِّ الْعالَمِينَ » و مقصود همين بهجت و سرور است ، پس با اين سه آيه مراتب كمال آدمى معيّن شده است كه اوّل دوران غرور است و گرفتارى ، بعد دار السّلام بعد علم بحقّ است كه آن را نظر