بگيريد ميان كار نيك و مزد آن چون هر چه فرض كنيد باز هم ده برابر و خارج از اندازه گيرى شما است ، و جهت اينكه سزاى بدى برابر خودش گفته شده است شايد براى اين باشد كه عمل بد را خود آثارش را مىبينيد كه در شخص خودتان و در وجدانتان و در افكار مردم و در اجتماع چه قدر توليد زشتى و ناراحتى مىكند ، همين اندازه مجازات را هم بانتظارش باشيد براى عالم ديگر ، ولى مزد نيكى از اين حسابها بيرون است ، و خود اين نويد و تهديد براى مردم از خود با خبر موجب اميدوارى مىشود و اقدام بخير و حسنه مىكنند و خواه و ناخواه عادت بحسنه مانع از سيّئه و بدكارى مىشود . اينجا حكايتى بخاطرم رسيد كه از مرحوم پدرم شنيدم : مردى اين آيه را ديد و با خود انديشيد كه بوسيله ى دزدى و صدقه دادن از آن مال براى خود و آينده اش و فقير كارى انجام دهد سه نان دزديد و با دو نان خود را سير كرد و با سوّم فقيرى را ، و حساب كرد كه آنچه به فقير داده است در برابر ده نان به او خواهند داد : سه نان از سه را به صاحب نان ميدهد هفت نان ديگر و سيرى خودش و فقير سود او خواهد بود . اين سرگذشت بحضور امام صادق ع عرض شد ، فرمود : بد قضاوت كرده است و در نتيجه دزدى كرده است چون در قرآن است « إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّه مِنَ الْمُتَّقِينَ » يعنى خدا از پرهيزكاران كارشان را مىپذيرد و چون عمل دزدى است و تقوى در آن نيست از اوّل اقدام بزشتى است . [ سوره الأنعام ( 6 ) : آيات 161 تا 163 ] قُلْ إِنَّنِي هَدانِي رَبِّي إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ دِيناً قِيَماً مِلَّةَ إِبْراهِيمَ حَنِيفاً وَما كانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ ( 161 ) قُلْ إِنَّ صَلاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيايَ وَمَماتِي لِلَّه رَبِّ الْعالَمِينَ ( 162 ) لا شَرِيكَ لَه وَبِذلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ ( 163 )