هرگونه جهاد و كوشش در راه خدا جزء اين معامله است و مشمول آيه چون در جهت نزول آيه نقل شد كه عبد اللَّه بن رواحه از پيغمبر ص پذيرفت آنچه وسيله ى نگاهدارى خودشان هست براى پيغمبر به كار برند و اين منحصر به جنگ نيست و بوسائل ديگر هم فراهم مىشود . و نيز جهاد باستدلال اثر و نتيجه اش بيشتر است از جهاد در ميدان جنگ و پيغمبر بعلىّ فرمود : اگر كسى بدست تو هدايت شود بهتر است از هر چه بنور خورشيد روشن است . و نيز جهاد در ميدان وقتى خوب است كه پيش از آن با استدلال ، دشمن راهنمائى بشود و نپذيرد ، ولى جهاد با استدلال و راهنمائى محتاج نيست بجنگ در ميدان ، بعلاوه كه نفس جوهرى است شريف كه نابودى آن جايز نيست مگر با زشتى صفات آن پس اگر بشود اين جوهر نفيس را حفظ كنيم بوسيله ى پاكى از صفات بد البّته برتر است و بهتر چنان كه گفته‌اند : پوست مردار را با دباغى اصلاح كنيد . « فِي التَّوْراةِ وَالإِنْجِيلِ » 111 تفسير نيشابورى : اختلاف است در آنچه بتورات و انجيل هست : بعضى گفته‌اند : بطور كلَّى هر نويدى كه بمردم مجاهد داده شده است در اين سه كتاب هست ، بعضى گفته‌اند : اين وعده و معامله كه با پيروان پيغمبر اسلام شده است در آن كتابها نيز ياد شده است . بعضى گفته‌اند مقصود وظيفه ى قتال و جهاد است كه در آن كتابها همچنين دستورى براى پيروان آنها بوده است . « التَّائِبُونَ الْعابِدُونَ الْحامِدُونَ السَّائِحُونَ » تا آخر آيه 112 طبرى : حسن بصرى گفته است : « حامدون » آنها هستند كه حمد مىكنند براى توفيق باسلام و « سائحون » روزه داران هستند . مجمع : ابى بن كعب و عبد اللَّه مسعود و اعمش « تائبين » با ياء قرائت كرده و هم در ديگر كلمات تا آخر آيه بجاى واو و نون با ياء و نون خوانده‌اند ، و از امام باقر و صادق عليهما السّلام نيز اين قرائت نقل شده است ، و معنى جمله ها اين است : آنها كه از كار زشت خود پشيمان هستند و از همه چيز بريده و بحقّ پيوسته‌اند . و